Elsevier en de Telegraaf stellen dat er een advies van de Raad van State onderweg is dat stelt dat de overheid illegalen wel op straat mag zetten.

Zie hier het artikel in Elsevier: http://www.elsevier.nl/Politiek/nieuws/2013/12/Raad-van-State-overheid-mag-illegalen-wel-op-straat-zetten-1433113W/

In de Telegraaf: http://www.telegraaf.nl/tv/nieuws/ttvnieuws/22152986/__RvS__Illegalen_mogen_uitgezet__.html

In het NRC http://www.nrc.nl/nieuws/2013/12/19/overheid-mag-illegaal-wel-op-straat-zetten/


In verband met geldwolven die denken geld te kunnen claimen op krantenartikelen die op een blog als deze worden geplaatst maar na meestal een dag voor de krantenlezers aan leeswaardigheid hebben ingeboet terwijl wij vreemdelingenrecht specialisten ze soms wel nog jaren gebruiken om er een kopie van te maken voor een zaak ga ik over tot het plaatsen van alleen het eerste stukje. Ja ik weet het: de kans dat u doorklikt is geringer dan wanneer het hele artikel hier staat en een kopie van het orgineel maken handig kan zijn voor uw zaak. Wilt u zelf wat overnemen van dit weblog. Dat mag. Zet er alleen even een link bij naar het desbetreffende artikel zodat mensen niet alleen dat wat u knipt en plakt kunnen lezen maar dat ook kunnen doen in de context.

CVZ vraagt per 1 januari €5,- vergoeding voor medicijnen aan illegalen

Nu betalen onverzekerde vreemdelingen vaak niets voor hun medicijnen. Ze weten dat de apotheker de niet-inbare kosten toch van het CVZ vergoed kan krijgen. Ziekenhuizen slagen er wel in om regelmatig een betalingsregeling met de zieke illegaal te treffen. Of ze weten via een incassomaatregel het geld voor de behandeling alsnog te innen. Het CVZ vindt het vreemd dat dit bij apotheken niet lukt. Daarom gaan ze 5,- per receptregel vragen. De maatregel moet 420.000,- opbrangen, denkt het CVZ. In 2012 werd 3,7 mln uitgekeerd aan medicijnen.

Bron: http://www.stichtinglos.nl/nieuws/cvz-vraagt-1-januari-5-vergoeding-voor-medicijnen

In verband met geldwolven die denken geld te kunnen claimen op krantenartikelen die op een blog als deze worden geplaatst maar na meestal een dag voor de krantenlezers aan leeswaardigheid hebben ingeboet terwijl wij vreemdelingenrecht specialisten ze soms wel nog jaren gebruiken om er een kopie van te maken voor een zaak ga ik over tot het plaatsen van alleen het eerste stukje. Ja ik weet het: de kans dat u doorklikt is geringer dan wanneer het hele artikel hier staat en een kopie van het orgineel maken handig kan zijn voor uw zaak. Wilt u zelf wat overnemen van dit weblog. Dat mag. Zet er alleen even een link bij naar het desbetreffende artikel zodat mensen niet alleen dat wat u knipt en plakt kunnen lezen maar dat ook kunnen doen in de context.

Artikel over vrijwillige terugkeer en reïntegratie trajecten in het land van herkomst door Caritas

Open het tijdschrift en ga naar pagina 6

In verband met geldwolven die denken geld te kunnen claimen op krantenartikelen die op een blog als deze worden geplaatst maar na meestal een dag voor de krantenlezers aan leeswaardigheid hebben ingeboet terwijl wij vreemdelingenrecht specialisten ze soms wel nog jaren gebruiken om er een kopie van te maken voor een zaak ga ik over tot het plaatsen van alleen het eerste stukje. Ja ik weet het: de kans dat u doorklikt is geringer dan wanneer het hele artikel hier staat en een kopie van het orgineel maken handig kan zijn voor uw zaak. Wilt u zelf wat overnemen van dit weblog. Dat mag. Zet er alleen even een link bij naar het desbetreffende artikel zodat mensen niet alleen dat wat u knipt en plakt kunnen lezen maar dat ook kunnen doen in de context.

Uitgezette asielzoeker die marteling na terugkeer claimde liegt volgens rechter maar overheid en deskundigen zitten ook fout.

De meeste Nederlandse uitspraken lezen als gortdroog ambtelijk taalgebruik die je echter snel kunt scannen. De Britse daarentegen vergen wel even aandachtig lezen maar daarbij heb je het gevoel dat de rechter als persoon (gaat ook in de ik-vorm) rechtstreeks tegen je spreekt.

Ook wij in Nederland hebben wel eens te maken met uitgezette illegalen die bij terugkeer in het land van herkomst met Nederland contact opnemen en verslag doen van hun bevindingen. En waarbij dan de vraag rijst of ze wel de waarheid spreken. In deze Britse zaak is een meneer uitgezet naar land X. Volgens hem is hij bij terugkeer gemarteld omdat er in zijn bagage zijn lidmaatschapskaart van een organisatie werd aangetroffen. Tijdens zijn verblijf in Engeland heeft hij meermalen gelogen en documenten vervalst. Toen hij zou worden uitgezet wilde hij niet zijn spullen inpakken dus dat hebben mensen van het detentiecentrum voor hem gedaan. Ze hadden eerst in hun verslag staan dat ze documenten hadden ingepakt maar dat er "uitgekopieerd". Meneer zegt dat hij tijdens de vlucht meermale heeft gevraagd of zijn documenten ook waren ingepakt. Maar in het verslag van de escorts waarin allerlei kleine triviale dingen zijn opgenomen wordt dat niet gemeld. Als bewijs van zijn marteling heeft hij foto's overgelegd en een verklaring van een medisch expert die echter rammelt. Ook de foto's zijn onverklaarbaar op andere momenten gemaakt. Bovendien zijn zijn verklaringen volgens de onderzoekende rechter tegenstrijdig. Hij levert ook een tekening aan (zegt hij maar is een computeranimatie).Oftewel in deze zaak wordt er door meerdere partijen er stevig op los gelogen of meegehuild met de wolven.

Hier staat de volledige uitspraak http://www.bailii.org/ew/cases/EWHC/Admin/2013/3453.html
Ik zal u het nietsontzienende eindoordeel van de behandelende rechter echter niet onthouden. Leugens, corruptie, vervalsing, partijdigheid van deskundigen alles komt langs. Veel leesplezier maar lees vooral ook de hele uitspraak.

2. I now state my conclusions on the evidence. The claimant is a highly intelligent, manipulative, unscrupulous and deceitful person. The history of his dishonesty since his arrival in this country in 2005 until his deportation in 2010 speaks for itself. The fact that he could procure the manufacture of such plausible fake documents as those purportedly emanating from the Ministry of Interior and the National Police speaks volumes about his deceitful skills. On the balance of probabilities I consider that the documents emanating from the organisation are also fake. The absence of the claimant's signature on the membership card is striking. It was also notable that his knowledge of the organisation was decidedly limited.


3. I do not believe that the documents from the organisation were ever sent to the claimant at Brook House. I am prepared to accept that the letter from Wilson's dated 13 October 2010 was within his paperwork there. However I am convinced that the claimant, when he realised that he was at the end of the line, would not have left it within his files of personal correspondence when he knew that if he did not pack his belongings they would be packed for him. Rather, I am convinced that he would have destroyed it, or put it in the bin in his room. I reject the claimant's evidence that he repeatedly asked the escort team to reassure him that the documents had been removed from his luggage. I accept the evidence of the escort team that this request was never once made. This finding of blatant lies by the claimant is very relevant to my assessment of his evidence about what happened shortly afterwards following his arrival in the capital. I am not satisfied that any dangerous or compromising documents of the kind alleged were placed in the claimant's baggage.


4. My principal factual findings are therefore:

i) There was no dangerous or compromising material emanating from or referring to the organisation placed in the claimant's luggage; and
ii) The claimant did not once ask the escort team to remove such material from his luggage.

5. Having considered the matter carefully I do not consider that the claimant has discharged the burden of proof in respect of anything that he says happened to him after his arrival. I am not satisfied that he was detained or tortured. There are, as I have explained, a number of significant discrepancies in the claimant's story and in relation to the taking of the photographs. These, combined with the claimant's general overall lack of credibility, lead me to the conclusion that the burden of proof has not been discharged by the claimant. Of course, I do not doubt that the claimant suffered wounds although how they were inflicted and by whom and with what motive I can only speculate. Having found that the claimant has not satisfied the burden of proof in relation to his case about what happened after his arrival in Country A I do not need to go further and to advance any alternative explanations.


6. I have not been assisted by the expert medical evidence adduced on behalf of the claimant which I find to be both parti pris and sloppy, for the reasons I have already indicated. Experts should be very careful not to go beyond the remit of their expertise. If they do it is inevitable that they are regarded as little better than mercenaries on behalf of their clients. In my opinion experts would be well advised to keep in mind the vivid metaphor of Thorpe LJ in Vernon v Bosley (Expert Evidence) [1998] 1 FLR 297 at 302C:



"'The area of expertise in any case may be likened to a broad street with the plaintiff walking on one pavement and the defendant walking on the opposite one. Somehow the expert must be ever-mindful of the need to walk straight down the middle of the road and to resist the temptation to join the party from whom his instructions come on the pavement."

7. It is agreed by both counsel by reference to high authority that the non-derogable duty under article 3 of the European Convention on Human Rights is absolute. It is the cornerstone of the convention. The proscription not only extends to the infliction of torture or inhuman or degrading treatment but also to the knowing exposure of people to "a real risk" (as opposed to "a mere possibility") of such mistreatment in the place to which they are sent. The authorities make it clear that the knowledge (which is a key requirement) may be actual or constructive. If the Secretary of State knows or ought to know that in a certain place to which she is sending a failed asylum seeker there is a real risk of mistreatment being meted out then she will be in breach of article 3: see, inter alia, Vilvarajah v UK [1992] 14 EHRR 248 at paras 107 – 113. When a court is assessing the probability of the risk in order to determine on which side of the line the case falls I believe it would do well to bear in mind the words of Lady Hale in the very recent case of Re B (a Child) [2013] UKSC 33 at para 188:



"The reason for adopting a comparatively low threshold of likelihood is clear: some harm is so catastrophic that even a relatively small degree of likelihood should be sufficient to justify the state in intervening to protect the child before it happens, for example from death or serious injury or sexual abuse. But it is clear that Lord Nicholls did not contemplate that a relatively small degree of likelihood would be sufficient in all cases. The corollary of "the more serious the harm, the less likely it has to be" is that "the less serious the harm, the more likely it has to be"."

Torture involves very serious harm both physically and psychologically. Therefore only a relatively small degree of likelihood needs to be shown to engage Article 3.

8. On my factual findings the claimant was not exposed to any risk, let alone a real risk, of torture or inhuman or degrading treatment in the circumstances in which he was returned with his personal possessions. In such circumstances it is hardly necessary for me to go further and to express my opinion on the claim to a violation of the right of privacy, or the right to protection of personal data under the European Charter. It is not suggested that the Secretary of State should through her agents have actually read the claimant's personal correspondence to ensure that there was nothing compromising or dangerous within it before packing it up and putting it in his luggage. Rather, it is argued by Mr Westgate QC that the Secretary of State should have engaged in a conversation with the claimant as to whether the belongings packed up by her agents, where he had refused to do so, might contain compromising or damaging material. I simply cannot accept this argument. It involves an interpretation of the convention which is a world away from the prevention of abuses that the framers of the convention originally had in mind. At the end of the day it must not be forgotten that the core complaint against the Secretary of State is that by her agents she did nothing more than to pack up his personal belongings in circumstances where he had refused to do so.


9. In the light of my findings it is not strictly necessary for me to go further and to make findings as to whether the Secretary of State ought to have known that a dire fate might befall someone who is identified as a member of the organisation at the airport of the capital of Country A. The authorities at Tabs 17 and 34 of the bundle of cases (which I do not specify in order to avoid identification of Country A) show that failed asylum seekers with no political profile are at no risk on their return. There is no court country guidance in relation to the organisation. The principal evidence relied on by the claimant (from Mr E2) suffers not only from being hearsay upon hearsay but also from "he would say that wouldn't he" problems in that the principal source of the measures taken against, and the perils faced by, members of the organisation is the organisation itself. The report of Ms E4 can fairly be described as highly tendentious (in the true sense of that word). I agree with the submission of Mr Collins that it is far from clear that the organisation has the profile asserted by the claimant. I am not prepared on the evidence before me to fix the Secretary of State with the constructive knowledge that there was a real risk that a member of the organisation identified as such at the airport would suffer torture or inhuman or degrading treatment.


10. The conduct of the Secretary of State's agents in falsifying the room clearance certificate is corrupt and truly shocking. When agents of the state falsify documents it undermines, if not fatally, then certainly very seriously, the trust of the people in the operation of the rule of law. It makes no difference if, as here, the agents are private contractors to whom the Secretary of State has outsourced her powers. Corruption by state officials is insidious and corrosive and it is the duty of the authorities where it is found to root it out ruthlessly. In judicial review proceedings, where the evidence is almost invariably given on paper and not subject to cross examination (unlike this case), it is especially important that deterrent measures are taken where such conduct is exposed.


11. In this case I am satisfied that there is prima facie evidence of the offence of forgery and I direct that a copy of this judgment be sent to the Director of Public Prosecutions along with the relevant documents. Further, to make a false witness statement is a contempt of court. Proceedings for such contempt are a matter for the Attorney General, and I direct that this judgment and the relevant papers be sent to him also.


12. However, my finding as to the turpitude of the agents of the Secretary of State does not affect at all my overall findings as to the lack of credibility of the claimant. Further, the fact that some officials at Brook House have behaved disgracefully does not alter my assessment of the truthfulness of the escort team.


13. For all these reasons the claim is dismissed.

In verband met geldwolven die denken geld te kunnen claimen op krantenartikelen die op een blog als deze worden geplaatst maar na meestal een dag voor de krantenlezers aan leeswaardigheid hebben ingeboet terwijl wij vreemdelingenrecht specialisten ze soms wel nog jaren gebruiken om er een kopie van te maken voor een zaak ga ik over tot het plaatsen van alleen het eerste stukje. Ja ik weet het: de kans dat u doorklikt is geringer dan wanneer het hele artikel hier staat en een kopie van het orgineel maken handig kan zijn voor uw zaak. Wilt u zelf wat overnemen van dit weblog. Dat mag. Zet er alleen even een link bij naar het desbetreffende artikel zodat mensen niet alleen dat wat u knipt en plakt kunnen lezen maar dat ook kunnen doen in de context.

De discussie over illegale vreemdelingen in Nederland

Spekman geeft strijd niet op: illegalenwet moet menselijker

door Servaas van der Laan 6 nov 2013

Spekman wil de illegalenwet nog 'humaner' maken - Foto: ANP

Ondanks eerdere concessies om de nieuwe illegalenwet nog humaner te maken, is het partijbestuur van de PvdA nog altijd niet tevreden. Partijvoorzitter Hans Spekman wil meer basisrechten voor illegalen afdwingen, zoals onderwijs en medische zorg. 

Lees de rest van het artikel hier in Elsevier: 

 http://www.elsevier.nl/Politiek/nieuws/2013/11/Spekman-geeft-strijd-niet-op-illegalenwet-moet-menselijker-1404022W/

Niet iedereen is laaiend enthousiast over zijn voorstellen. Lees bijvoorbeeld hier op het Weblog:

Groep Spekman laat kans liggen

Gisteren kwam de PvdA werkgroep , onder leiding van partijvoorzitter Hans Spekman met het langverwachte advies aan de PvdA fractie  over hoe om te gaan met het wetsvoorstel strafbaarstelling illegaliteit.
(....)

Het hele advies gelezen hebbende is dat namelijk mijn grootste zorg. Ik denk namelijk dat de werkgroep Spekman de Tweede kamer fractie met een verschrikkelijke klus heeft opgezadeld, die een werkbaar en succesvoller beleid t.a.v.  illegale vreemdelingen alleen maar verder wegbrengt.  Ondanks het feit dat Spekman  en Halbe Zijlstra elkaar nog goed kennen uit de tijd dat ze samen het initiatief namen tot de invoering van de voetbalwet, denk ik dat Halbe zichzelf nu toch wel achter de oren gaat krabben bij het lezen van de vele aanbevelingen in het rapport. Aanbevelingen die door de PvdA fractie ingezet moeten worden bij de onderhandelingen met de VVD.

Een voorbeeld van zo’n aanbeveling uit het advies .

‘Waarborg, bij voorkeur wettelijk, dat in het geval van mogelijke strijdigheid met

internationaal recht en mensenrechten, de strafbaarstelling van een illegaal in een

individueel geval achterwege blijft.’

Naast het feit dat Internationaal recht en mensenrechten uberhaupt al nationaal recht overstijgen, creeer je met een dergelijk advies de mogelijkheid tot uitgebreide rechtsgang in individuele gevallen. Daarmee breng je m.i. een oplossing om tot een wetsvoorstel te komen niet dichterbij, en door de onduidelijke beschrijving, opent het de deur naar interpretatie en discussie.

Ook de aanbeveling :

 ‘zonder (nader precies te bepalen) extra kwetsbare groepen vreemdelingen,  bij voorkeur wettelijk, uit van de strafbaarstelling van illegaal verblijf’

roept bij mij vragen op . In de media worden de kwetsbare groepen waar het hierover gaat al bij name genoemd door Spekman. Kinderen, zieken, slachtoffers van mensenhandel. 

Ik denk dat het onverstandig en discriminerend ten opzichte van anderen is is om mensen die de facto illegaal in Nederland verblijven uit sluiten van de strafbaarstelling van illegaal verblijf. Ik zie een situatie voor me waarin een HIV geinfecteerde moeder met meerderjarige kinderen uitgesloten wordt van de strafbaarstelling , terwijl haar kinderen keer op keer beboet worden of uitgezet worden. Dat kan de bedoeling toch niet zijn van de werkgroep Spekman.

Het wordt er op die manier alleen maar nog onduidelijker op. Je creëert zo steeds kleinere nichegroepen van mensen die nu ook weer buiten deze duidelijkheid gaan vallen, en wat moeten we daar dan weer mee ? Hou dit drie jaar vol, en je hebt weer genoeg mensen om een derde algemeen Pardon voor aan te vragen, niet Hans ?

Door de eerder genoemde onevenwichtigheid in de samenstelling van de werkgroep kan ik een onbehaaglijk gevoel niet van me afschudden bij het lezen van een aantal aanbevelingen, omdat het uitvoeren van die aanbevelingen rechtstreeks invloed gaan hebben op het werk van mensen uit de adviesgroep.

Het advies zet , terecht,  zwaar in op de strijd tegen de mensenhandel.  Een uitgebreide paragraaf gaat in op het inzetten op aangiftebereidheid, het voorkomen van aanpassingen van de zgn. ‘ bedenktijd’ etc. . Dit zijn denk ik waardevolle punten waar zeker serieus naar gekeken moet worden. Toch denk ik dat het feit dat leden van de adviesgroep werken bij organisaties als Humanitas, bij een project dat precies deze punten uitdraagt in haar werk de aanbevelingen minder sterk maken. Humanitas is er denk ik bij gebaat als de regering dergelijke punten in wetgeving adopteert. Een betere manier om financiering voor je projecten te verzekeren is er niet.

Om te voorkomen dat dit soort gedachten opkomen, denk ik dat het verstandig was geweest van Hans Spekman om ook mensen van de andere kant van het spectrum aan professionals rond het vreemdelingenbeleid op te nemen in zijn groep.

Zoals ik al schreef , waarom geen mensen van COA, DT & V, IND , VD opgenomen in die adviesgroep ?

Ik weet het, alleen al zo’ n gevoel mag ik natuurlijk niet krijgen van policor Nederland, maar toch besluipt het me, kan er niks aan doen.

Het wordt tijd dat we in Nederland ons allemaal realiseren dat er aan elk vreemdelingenbeleid altijd een achterkant zal zitten, waar mensen afgewezen zullen worden en terug zullen moeten naar hun eigen land.  Ik denk zelf dat Nederland gebaat is bij een beleid dat in lijn is met het EU beleid. Alle grenzen open is geen realistische oplossing, net als een te rigide protectionistisch beleid. Echter, welk beleid we ook hebben, er zal serieus aandacht moeten zijn voor de achterkant van procedures. Je helpt mensen die geen verblijfsvergunning niet door het proces steeds verder op te rekken, en meer niches te creëren. Je helpt hen door het ondersteunen van een realistisch toekomstperspectief in hun eigen land op een termijn die te overzien is voor hunzelf en voor ons als gastland.  Nederland heeft daarin al op projectbasis veel ervaring en kennis opgedaan. Die kennis ligt niet alleen bij de NGO’ s, maar ook bij de overheidsinstellingen die zich daarmee bezighouden.

Het zou een groot goed zijn als de muur die tussen beide kanten nog steeds lijkt te bestaan geslecht zou worden ten faveure van een sluitend vreemdelingenbeleid, waarin Nederland ook de achterkant van de procedures sluitend krijgt.

Jammer genoeg laat het advies van de groep Spekman die kans ook nu weer liggen

Lees het hele artikel hier: http://rrrrrrroadblog.wordpress.com/2013/11/06/groep-spekman-laat-kans-liggen/

Nu waren er al mensen in zijn geheel voor strafbaarstelling van illegaliteit. Lees bijvoorbeeld hier:

Met het oog op rechtsgelijkheid moet illegaliteit als overtreding gelden

door Rik Kuethe 13 apr 2013

Binnen de PvdA wordt actie gevoerd tegen het strafbaar stellen van illegaliteit - Foto: ANP

Niemand in Nederland krijgt een zo zorgvuldig proces als de vreemdeling. Als een vreemdeling zich in de illegaliteit stort, is het logisch dat hij strafbaar wordt.

Lees het hele artikel hier: http://www.elsevier.nl/Politiek/blogs/2013/4/Met-het-oog-op-rechtsgelijkheid-moet-illegaliteit-als-overtreding-gelden-1228875W/


In verband met geldwolven die denken geld te kunnen claimen op krantenartikelen die op een blog als deze worden geplaatst maar na meestal een dag voor de krantenlezers aan leeswaardigheid hebben ingeboet terwijl wij vreemdelingenrecht specialisten ze soms wel nog jaren gebruiken om er een kopie van te maken voor een zaak ga ik over tot het plaatsen van alleen het eerste stukje. Ja ik weet het: de kans dat u doorklikt is geringer dan wanneer het hele artikel hier staat en een kopie van het orgineel maken handig kan zijn voor uw zaak. Wilt u zelf wat overnemen van dit weblog. Dat mag. Zet er alleen even een link bij naar het desbetreffende artikel zodat mensen niet alleen dat wat u knipt en plakt kunnen lezen maar dat ook kunnen doen in de context.

Twee hongerstakers werden ‘per overheidsvlucht’ uitgezet. Wie zijn ze? Waarom wilde Teeven zo graag van ze af?

De uitzetting

Twee hongerstakers werden ‘per overheidsvlucht’ uitgezet. Wie zijn ze? Waarom wilde Teeven zo graag van ze af? En hoe verging het ze, terug in Guinee? Reconstructie van een gevecht zonder winnaars.

Door Mischa Cohen / Harm Ede Botje

illustratie: Zenkone

Op donderdagochtend 1 augustus stond op Rotterdam Airport een vliegtuig klaar met draaiende motoren.

Het zou een historische vlucht worden: niet alleen zou er voor het eerst rechtstreeks van Nederland op Conakry worden gevlogen, het toestel was bovendien exclusief gecharterd voor het vervoer van twee uitgeprocedeerde asielzoekers. Medewerkers van de Dienst Terugkeer en Vertrek (DT&V) brachten Issa Koulibaly (28) en Cheikh Bah (31) vanuit detentiecentrum Rotterdam aan boord. De andere acht passagiers van het vliegtuig waren medewerkers van de DT&V en marechaussees. Doel van de actie was om het tweetal uit te zetten naar het West-Afrikaanse Guinee, een van de tien armste landen in de wereld. Eerdere pogingen om de twee mannen uit te zetten, waren gestrand. Bij een overstap in Brussel werden de hongerstakers door een arts ter plekke niet fit to fly bevonden. En bij een volgende uitzetting, via Parijs, weigerde de piloot op te stijgen met de vastgebonden hongerstakers aan boord.

 LEES HIER DE REST VAN HET LANGE ARTIKEL IN VRIJ NEDERLAND: http://www.vn.nl/Archief/Samenleving/Artikel-Samenleving/De-uitzetting.htm




In verband met geldwolven die denken geld te kunnen claimen op krantenartikelen die op een blog als deze worden geplaatst maar na meestal een dag voor de krantenlezers aan leeswaardigheid hebben ingeboet terwijl wij vreemdelingenrecht specialisten ze soms wel nog jaren gebruiken om er een kopie van te maken voor een zaak ga ik over tot het plaatsen van alleen het eerste stukje. Ja ik weet het: de kans dat u doorklikt is geringer dan wanneer het hele artikel hier staat en een kopie van het orgineel maken handig kan zijn voor uw zaak. Wilt u zelf wat overnemen van dit weblog. Dat mag. Zet er alleen even een link bij naar het desbetreffende artikel zodat mensen niet alleen dat wat u knipt en plakt kunnen lezen maar dat ook kunnen doen in de context.

Antwoord op prejudiciële vragen over duur ongewenstverklaring (Uitspraak EU)

"In die omstandigheden heeft het Amtsgericht Laufen de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de hierna volgende vragen, waarvan de eerste drie vragen voor beide hoofdgedingen gelden en de vierde vraag enkel betrekking heeft op de zaak betreffende Osmani:

„1)      Moet artikel 11, lid 2, van richtlijn [2008/115] aldus worden uitgelegd dat het eraan in de weg staat dat lidstaten strafmaatregelen verbinden aan bestuursrechtelijke uitzettingen of verwijderingen, indien de uitzetting/verwijdering meer dan 5 jaar oud is op het tijdstip waarop de betrokken persoon het grondgebied van de lidstaat opnieuw binnenkomt?

2)      Moet artikel 11, lid 2, van richtlijn [2008/115] aldus worden uitgelegd dat het zich ertegen verzet dat de Bondsrepubliek Duitsland strafmaatregelen verbindt aan bestuursrechtelijke uitzettingen/verwijderingen die vóór de inwerkingtreding van de [wet van 22 november 2011] meer dan 5 jaar oud waren?

3)      Is een nationale regeling die bepaalt dat uitzettingen/verwijderingen in beginsel voor onbepaalde tijd gelden, tenzij de betrokkene een verzoek indient om de duur van de uitwijzing/verwijdering te beperken, in overeenstemming met het Unierecht, meer bepaald met artikel 11, lid 2, van richtlijn [2008/115]? Beantwoordt een dergelijke norm aan een gedegen migratiebeleid op basis van duidelijke, transparante en billijke regels als bedoeld in punt 4 van de considerans van [deze] richtlijn?

[4)]      Moet richtlijn [2008/115] aldus worden uitgelegd dat deze eraan in de weg staat dat lidstaten een strafmaatregel later opnieuw baseren op uitzettingen/verwijderingen die 5 jaar of ouder waren in de periode waarin de richtlijn nog niet was omgezet, wanneer aan deze uitzetting/verwijdering een strafrechtelijke veroordeling ten grondslag lag?”

24      Op het desbetreffende verzoek van de verwijzende rechter heeft de aangewezen kamer onderzocht of het noodzakelijk is de onderhavige zaak te behandelen volgens de spoedprocedure van artikel 104 ter, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof, in de versie die van toepassing was ten tijde van dat verzoek. Zij heeft beslist, de advocaat-generaal gehoord, om dit verzoek niet in te willigen.

 Beantwoording van de prejudiciële vragen

 Derde vraag

25      Met zijn derde vraag, die eerst moet worden onderzocht, wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of artikel 11, lid 2, van richtlijn 2008/115 aldus moet worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationale bepaling, zoals § 11, lid 1, van het Aufenthaltsgesetz, die voor de toekenning van een beperking van de duur van een inreisverbod vereist dat de betrokken onderdaan van een derde land een aanvraag indient om een dergelijke beperking te verkrijgen.

26      Volgens artikel 11, lid 2, eerste volzin, van richtlijn 2008/115 wordt de duur van het inreisverbod volgens alle relevante omstandigheden van het individuele geval bepaald en bedraagt de duur in principe niet meer dan vijf jaar.

27      Vastgesteld moet worden dat uit de bewoordingen „[d]e duur van het inreisverbod wordt bepaald” duidelijk blijkt dat de lidstaten verplicht zijn om de duur van inreisverboden te beperken, in beginsel tot maximum vijf jaar, ongeacht of de betrokken onderdaan van een derde land daarom heeft verzocht of niet.

28      Deze uitlegging blijkt ook uit de tweede volzin van punt 14 van de considerans van richtlijn 2008/115, waarin eveneens is gepreciseerd dat de duur van het inreisverbod per geval volgens de omstandigheden dient te worden bepaald en normaliter niet langer mag zijn dan vijf jaar.

29      Bovendien wordt die uitlegging bevestigd door, ten eerste, de definitie van het begrip „inreisverbod” in artikel 3, punt 6, van deze richtlijn als zijnde met name een beslissing waarbij de toegang tot en het verblijf op het grondgebied van de lidstaten wordt verboden „voor een bepaalde termijn”.

30      Ten tweede bepaalt artikel 7, lid 1, eerste alinea, van richtlijn 2008/115, wat de in het kader van een terugkeerbesluit vast te stellen termijn voor vrijwillige terugkeer betreft, dat de lidstaten in hun nationale wetgeving kunnen bepalen dat deze termijn alleen wordt toegekend op aanvraag van de betrokken onderdaan van een derde land. Deze bewoordingen lijken te suggereren dat, ingeval de wetgever van de Unie met betrekking tot de vaststelling van een beperking van de duur van een inreisverbod in een dergelijke mogelijkheid voor de lidstaten had willen voorzien, hij die mogelijkheid expliciet in artikel 11, lid 2, van deze richtlijn zou hebben opgenomen.

31      Anders dan de Duitse regering in haar bij het Hof ingediende opmerkingen betoogt, volstaat het ter bereiking van het doel van artikel 11, lid 2, van richtlijn 2008/115 niet dat de Duitse wetgever er met betrekking tot de toekenning van een dergelijke beperking van de duur van een inreisverbod in heeft voorzien dat de betrokken onderdaan van een derde land daarom kan verzoeken.

32      Dat doel bestaat er immers onder meer in te verzekeren dat de duur van een inreisverbod niet meer dan vijf jaar bedraagt, tenzij de betrokken persoon een ernstige bedreiging vormt voor de openbare orde, de openbare veiligheid of de nationale veiligheid.

33      Zelfs indien de betrokken onderdaan van een derde land volgens het nationale recht in kennis moet worden gesteld van de mogelijkheid om een beperking van de duur van het hem opgelegde inreisverbod aan te vragen en dat de nationale bevoegde autoriteiten deze informatieverplichting steeds nakomen, zoals de Duitse regering met betrekking tot haar nationale regeling aanvoert, is het niet zeker dat deze onderdaan daadwerkelijk een dergelijk verzoek zal indienen. Indien geen dergelijk verzoek wordt ingediend, kan niet worden geoordeeld dat het doel van artikel 11, lid 2, van richtlijn 2008/115 is bereikt.

34      Gelet op een en ander dient op de derde vraag te worden geantwoord dat artikel 11, lid 2, van richtlijn 2008/115 aldus moet worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationale bepaling, zoals § 11, lid 1, van het Aufenthaltsgesetz, die voor de toekenning van de beperking van de duur van een inreisverbod vereist dat de betrokken onderdaan van een derde land een aanvraag indient om een dergelijke beperking te verkrijgen.

 Eerste en tweede vraag

35      Met zijn eerste en tweede vraag, die samen moeten worden onderzocht, wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of artikel 11, lid 2, van richtlijn 2008/115 aldus moet worden uitgelegd dat het eraan in de weg staat dat een inbreuk op een verbod om het grondgebied van een lidstaat binnen te komen en aldaar te verblijven, welk verbod is opgelegd meer dan vijf jaar vóór de datum waarop de betrokken onderdaan van een derde land die lidstaat opnieuw is binnengekomen of waarop de nationale regeling tot omzetting van deze richtlijn in werking is getreden, tot een strafrechtelijke sanctie leidt.

36      Het Hof heeft in dit verband reeds geoordeeld dat, hoewel noch artikel 63, eerste alinea, punt 3, sub b, EG, welke bepaling is overgenomen in artikel 79, lid 2, sub c, VWEU, noch de met name op basis van de eerste van deze twee bepalingen vastgestelde richtlijn 2008/115 de strafrechtelijke bevoegdheid van de lidstaten op het gebied van illegale immigratie en illegaal verblijf uitsluiten, de lidstaten hun wetgeving op dat gebied zodanig moeten inrichten dat de eerbiediging van het Unierecht wordt gewaarborgd. Inzonderheid mogen die staten geen strafregeling toepassen die de verwezenlijking van de met deze richtlijn nagestreefde doelstellingen in gevaar kan brengen en die dus het nuttig effect aan die richtlijn kan ontnemen (zie arresten van 28 april 2011, El Dridi, C‑61/11 PPU, Jurispr. blz. I‑3015, punten 54 en 55, en 6 december 2011, Achughbabian, C‑329/11, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 33).

37      Bijgevolg kan een lidstaat een inbreuk op een onder richtlijn 2008/115 vallend inreisverbod niet strafrechtelijk bestraffen wanneer de handhaving van de gevolgen van dat verbod niet strookt met artikel 11, lid 2, van deze richtlijn.

38      Gelet op de omstandigheden van de hoofdgedingen moet dus worden onderzocht of artikel 11, lid 2, eraan in de weg staat dat de gevolgen van een inreisverbod voor onbepaalde tijd dat is opgelegd vóór de datum waarop de betrokken lidstaat richtlijn 2008/115 had moeten omzetten, langer worden gehandhaafd dan de in deze bepaling vastgestelde maximale duur van een dergelijk verbod, die in beginsel vijf jaar bedraagt.

39      Dienaangaande moet om te beginnen worden opgemerkt dat voormelde richtlijn geen overgangsregeling bevat voor besluiten houdende een inreisverbod die zijn vastgesteld voordat de richtlijn van toepassing is geworden.

40      Het is evenwel vaste rechtspraak van het Hof dat een nieuwe regeling, voor zover niet anders is bepaald, onmiddellijk van toepassing is op de toekomstige gevolgen van een onder de oude regeling ontstane situatie (zie arresten van 29 januari 2002, Pokrzeptowicz-Meyer, C‑162/00, Jurispr. blz. I‑1049, punt 50; 10 juni 2010, Bruno e.a., C‑395/08 en C‑396/08, Jurispr. blz. I‑5119, punt 53, en 1 maart 2012, O’Brien, C‑393/10, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 25).

41      Richtlijn 2008/115 is dus van toepassing op de gevolgen van besluiten houdende een inreisverbod die zijn vastgesteld op grond van nationale regels die van kracht waren vóór de datum waarop de richtlijn in de betrokken lidstaat van toepassing is geworden, voor zover deze gevolgen zich na deze datum voordoen (zie naar analogie arrest van 30 november 2009, Kadzoev, C‑357/09 PPU, Jurispr. blz. I‑11189, punt 38).

42      Om vast te stellen of de handhaving van de gevolgen van dergelijke besluiten in overeenstemming is met artikel 11, lid 2, van richtlijn 2008/115, inzonderheid betreffende de maximale duur van een inreisverbod die volgens deze bepaling in principe niet meer dan vijf jaar kan bedragen, moet dus eveneens rekening worden gehouden met het tijdvak waarin dit verbod van kracht was vóórdat richtlijn 2008/115 van toepassing is geworden (zie naar analogie reeds aangehaalde arresten Kadzoev, punt 36, en Bruno e.a., punt 55).

43      Indien dat tijdvak niet in aanmerking zou worden genomen, zou immers afbreuk worden gedaan aan het door artikel 11, lid 2, van richtlijn 2008/115 nagestreefde doel dat erin bestaat, zoals in punt 32 van het onderhavige arrest is aangegeven, te verzekeren dat de duur van een inreisverbod niet meer dan vijf jaar bedraagt, afgezien van de in de tweede volzin van deze bepaling vermelde gevallen (zie naar analogie arrest Kadzoev, reeds aangehaald, punt 37).

44      Hieruit volgt dat artikel 11, lid 2, van richtlijn 2008/115 eraan in de weg staat dat de gevolgen van inreisverboden voor onbepaalde tijd die zijn opgelegd vóór de datum waarop richtlijn 2008/115 van toepassing is geworden, zoals die in het hoofdgeding, langer worden gehandhaafd dan de in deze bepaling vastgestelde maximale duur, tenzij deze inreisverboden zijn uitgevaardigd tegen onderdanen van derde landen die een ernstige bedreiging vormen voor de openbare orde, de openbare veiligheid of de nationale veiligheid.

45      Bijgevolg dient op de eerste en de tweede vraag te worden geantwoord dat artikel 11, lid 2, van richtlijn 2008/115 aldus moet worden uitgelegd dat het eraan in de weg staat dat een inbreuk op een verbod om het grondgebied van een lidstaat binnen te komen en aldaar te verblijven, welk verbod is opgelegd meer dan vijf jaar vóór ofwel de datum waarop de betrokken onderdaan van een derde land opnieuw die lidstaat is binnengekomen, ofwel de datum waarop de nationale regeling tot omzetting van deze richtlijn in werking is getreden, tot een strafrechtelijke sanctie leidt, tenzij deze onderdaan een ernstige bedreiging vormt voor de openbare orde, de openbare veiligheid of de nationale veiligheid.

 Vierde vraag

46      Met zijn vierde vraag wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of richtlijn 2008/115 aldus moet worden uitgelegd dat deze richtlijn eraan in de weg staat dat een lidstaat bepaalt dat een uitzettings- of verwijderingsmaatregel die minstens vijf jaar voorafgaat aan het tijdvak tussen de datum waarop die richtlijn had moeten zijn omgezet en de datum waarop deze daadwerkelijk is omgezet, later opnieuw als basis kan dienen voor strafvervolgingen, wanneer voornoemde maatregel op een strafrechtelijke sanctie in de zin van artikel 2, lid 2, sub b, van de richtlijn was gebaseerd.

 Ontvankelijkheid

47      Volgens de Duitse regering is de vierde vraag niet-ontvankelijk daar deze vraag niet hoeft te worden beantwoord om het hoofdgeding te kunnen beslechten ten aanzien van Osmani. Zij benadrukt dat Osmani’s binnenkomst in Duitsland, die tot de in het hoofdgeding aan de orde zijnde strafvervolgingen heeft geleid, niet heeft plaatsgevonden in het tijdvak tussen de datum waarop richtlijn 2008/115 had moeten zijn omgezet en de datum waarop deze daadwerkelijk is omgezet, maar ná laatstgenoemde datum. De vraag of de uitzondering van artikel 2, lid 2, sub b, van deze richtlijn in die periode effecten kon sorteren, is volgens de Duitse regering dan ook niet van belang.

48      In dit verband kan worden volstaan met de vaststelling dat de vierde vraag niet de eventuele gevolgen van die uitzondering tijdens het in het vorige punt vermelde tijdvak betreft, maar wel de vraag welke invloed dat tijdvak heeft op de mogelijkheid voor een lidstaat om zich op een dergelijke uitzondering te beroepen nadat de nationale regeling tot omzetting van de richtlijn in werking is getreden. Deze vraag lijkt relevant ter afdoening van de zaak betreffende Osmani.

49      Derhalve is de door de verwijzende rechter gestelde vierde vraag ontvankelijk.

 Ten gronde

50      In herinnering moet worden geroepen dat de lidstaten op grond van artikel 2, lid 2, sub b, van richtlijn 2008/115 kunnen besluiten deze richtlijn niet toe te passen op onderdanen van derde landen die met name verplicht zijn tot terugkeer als strafrechtelijke sanctie of als gevolg van een strafrechtelijke sanctie overeenkomstig de nationale wetgeving (zie in die zin reeds aangehaalde arresten El Dridi, punt 49, en Achughbabian, punt 41).

51      Dienaangaande moet worden opgemerkt dat de verwijzende rechter er niet aan twijfelt dat Osmani binnen de werkingssfeer ratione personae van die bepaling valt. Uit de verwijzingsbeslissing blijkt namelijk dat Osmani in 1999 voor onbepaalde tijd is uitgezet op grond van de vreemdelingenwet die in een dergelijke maatregel voorziet voor vreemdelingen die de Duitse wet op de verdovende middelen overtreden. Voorts werd in 2004 een verwijderingsmaatregel voor onbepaalde tijd uitgevaardigd tegen Osmani, die toen een gevangenisstraf uitzat na zijn veroordeling wegens handel in verdovende middelen.

52      Vastgesteld moet worden dat het feit dat een lidstaat uiterlijk bij het verstrijken van de termijn voor omzetting van richtlijn 2008/115 van de bij artikel 2, lid 2, sub b, van deze richtlijn geboden mogelijkheid gebruikmaakt, ertoe leidt dat de daarin genoemde onderdanen van derde landen op geen enkel ogenblik onder deze richtlijn vallen.

53      Voor zover een lidstaat na het verstrijken van die omzettingstermijn daarentegen nog geen gebruik heeft gemaakt van deze mogelijkheid, met name omdat hij richtlijn 2008/115 nog niet in zijn nationaal recht heeft omgezet, kan deze lidstaat niet aanvoeren dat hij krachtens artikel 2, lid 2, sub b, de werkingssfeer ratione personae van deze richtlijn kan beperken ten aanzien van personen jegens wie de richtlijn reeds effecten sorteerde.

54      In deze omstandigheden kan een beperking van de werkingssfeer ratione personae van richtlijn 2008/115 op grond van artikel 2, lid 2, sub b, van deze richtlijn, ingeval die beperking pas na het verstrijken van de termijn voor omzetting van die richtlijn is vastgesteld, evenmin worden tegengeworpen aan een persoon zoals Osmani, tegen wie op 30 juni 2004 een verwijderingsmaatregel is genomen en die deze lidstaat is binnengekomen na de inwerkingtreding van de nationale regels die gebruikmaken van de mogelijkheid waarin die bepaling voorziet.

55      Indien aan iemand zoals Osmani, die zich reeds rechtstreeks op de betrokken bepalingen van richtlijn 2008/115 kon beroepen, gebruikmaking van de bij artikel 2, lid 2, sub b, van richtlijn 2008/115 geboden mogelijkheid zou kunnen worden tegengeworpen, zou dit een verslechtering van zijn situatie meebrengen.

56      Gelet op een en ander dient op de vierde vraag te worden geantwoord dat richtlijn 2008/115 aldus moet worden uitgelegd dat deze eraan in de weg staat dat een lidstaat bepaalt dat een uitzettings- of verwijderingsmaatregel die minstens vijf jaar voorafgaat aan het tijdvak tussen de datum waarop deze richtlijn had moeten zijn omgezet en de datum waarop deze omzetting daadwerkelijk is verricht, later opnieuw als basis kan dienen voor strafvervolgingen, wanneer voornoemde maatregel was gebaseerd op een strafrechtelijke sanctie in de zin van artikel 2, lid 2, sub b, van de richtlijn en die lidstaat heeft gebruikgemaakt van de mogelijkheid waarin deze bepaling voorziet.

 Kosten

57      Ten aanzien van de partijen in het hoofdgeding is de procedure als een aldaar gerezen incident te beschouwen, zodat de nationale rechterlijke instantie over de kosten heeft te beslissen. De door anderen wegens indiening van hun opmerkingen bij het Hof gemaakte kosten komen niet voor vergoeding in aanmerking.

Het Hof (Vierde kamer) verklaart voor recht:

1)      Artikel 11, lid 2, van richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven, moet aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationale bepaling, zoals § 11, lid 1, van het Gesetz über den Aufenthalt, die Erwerbstätigkeit und die Integration von Ausländern im Bundesgebiet (wet op het verblijf, de beroepswerkzaamheden en de integratie van vreemdelingen op het grondgebied van de Bondsrepubliek), die voor de toekenning van de beperking van de duur van een inreisverbod vereist dat de betrokken onderdaan van een derde land een aanvraag indient om een dergelijke beperking te verkrijgen.

2)      Artikel 11, lid 2, van richtlijn 2008/115 moet aldus worden uitgelegd dat het eraan in de weg staat dat een inbreuk op een verbod om het grondgebied van een lidstaat binnen te komen en aldaar te verblijven, welk verbod is opgelegd meer dan vijf jaar vóór ofwel de datum waarop de betrokken onderdaan van een derde land opnieuw die lidstaat is binnengekomen, ofwel de datum waarop de nationale regeling tot omzetting van deze richtlijn in werking is getreden, tot een strafrechtelijke sanctie leidt, tenzij deze onderdaan een ernstige bedreiging vormt voor de openbare orde, de openbare veiligheid of de nationale veiligheid.

3)      Richtlijn 2008/115 moet aldus worden uitgelegd dat deze eraan in de weg staat dat een lidstaat bepaalt dat een uitzettings- of verwijderingsmaatregel die minstens vijf jaar voorafgaat aan het tijdvak tussen de datum waarop deze richtlijn had moeten zijn omgezet en de datum waarop deze omzetting daadwerkelijk is verricht, later opnieuw als basis kan dienen voor strafvervolgingen, wanneer voornoemde maatregel was gebaseerd op een strafrechtelijke sanctie in de zin van artikel 2, lid 2, sub b, van de richtlijn en die lidstaat heeft gebruikgemaakt van de mogelijkheid waarin deze bepaling voorziet."

http://curia.europa.eu/juris/document/document.jsf?text=&docid=141782&pageIndex=0&doclang=nl&mode=req&dir=&occ=first&part=1&cid=664995

Ingestuurd door Piet Hein Hillen advocaat te Tilburg http://www.ind-advocaat.nl/en/

In verband met geldwolven die denken geld te kunnen claimen op krantenartikelen die op een blog als deze worden geplaatst maar na meestal een dag voor de krantenlezers aan leeswaardigheid hebben ingeboet terwijl wij vreemdelingenrecht specialisten ze soms wel nog jaren gebruiken om er een kopie van te maken voor een zaak ga ik over tot het plaatsen van alleen het eerste stukje. Ja ik weet het: de kans dat u doorklikt is geringer dan wanneer het hele artikel hier staat en een kopie van het orgineel maken handig kan zijn voor uw zaak. Wilt u zelf wat overnemen van dit weblog. Dat mag. Zet er alleen even een link bij naar het desbetreffende artikel zodat mensen niet alleen dat wat u knipt en plakt kunnen lezen maar dat ook kunnen doen in de context.

Federal Office for Migration temporarily suspends repatriation to Sri Lanka (Zwitserland)

 Press Release, FOM, 04.09.2013

Bern. Non-government organisations (NGOs) have recently reported isolated cases of Sri Lankan nationals who have been arrested by the Sri Lankan authorities and tortured on return to their home country. The Federal Office for Migration (FOM) has taken fast and comprehensive action to investigate the cases that have been brought to its attention. The FOM has no factual knowledge to date as to whether and to what extent Sri Lankan returnees have been unlawfully treated. The imminent repatriation of Sri Lankan nationals has been suspended until the results of the investigations are known.

The FOM does not accept human rights’ violations. During the asylum proceedings, the FOM carefully investigates whether a person is at risk in their home country. However, this investigation requires the asylum applicant to disclose to the Swiss authorities all the relevant facts that may put them in danger.
The FOM has knowledge that two male returnees have been arrested in Sri Lanka. The Swiss Embassy in Colombo, which has been entrusted with the appropriate investigations, has requested information from the Sri Lanka authorities on the reasons for the arrests, the place of detention and the detainees’ state of health. At present the Swiss authorities do not know the reasons for the arrests or if the men have been unlawfully treated. The Swiss Embassy is in contact with the mens’ families. The Federal Administrative Court considered the repatriation of both men to be admissible and reasonable.
The FOM’s investigations are also taking into account other recently published reports by NGOs, which indicate that Sri Lankan nationals who have been repatriated or who have returned home voluntarily have been subject to unlawful treatment.

Precautionary measures

The imminent repatriation of Sri Lankan nationals has been suspended until the results of the investigations are known. The FOM will then decide whether there is need for action with regard to its current asylum and return practice. In addition, the FOM decided on 26 August 2013 to review the cases of all Sri Lankans who are to be repatriated.
Contrary to other reports, Sri Lanka is not on the list of countries the Federal Council has identified as being safe. The FOM monitors the situation in Sri Lanka continuously, basing its assessment on information from other sources including the Federal Department of Foreign Affairs, the UNHCR’s guidelines of 21 December 2012, on country reports by other European states and on the practice of the Federal Administrative Court.

Contact / questions
Gaby Szöllösy, Federal Office for Migration, T +41 31 325 98 80, Contact

 

Bron: http://www.bfm.admin.ch/content/bfm/en/home/dokumentation/medienmitteilungen/2013/2013-09-04.html

In verband met geldwolven die denken geld te kunnen claimen op krantenartikelen die op een blog als deze worden geplaatst maar na meestal een dag voor de krantenlezers aan leeswaardigheid hebben ingeboet terwijl wij vreemdelingenrecht specialisten ze soms wel nog jaren gebruiken om er een kopie van te maken voor een zaak ga ik over tot het plaatsen van alleen het eerste stukje. Ja ik weet het: de kans dat u doorklikt is geringer dan wanneer het hele artikel hier staat en een kopie van het orgineel maken handig kan zijn voor uw zaak. Wilt u zelf wat overnemen van dit weblog. Dat mag. Zet er alleen even een link bij naar het desbetreffende artikel zodat mensen niet alleen dat wat u knipt en plakt kunnen lezen maar dat ook kunnen doen in de context.

Schadevergoeding matigen mag in een bewaringszaak als de illegaal zijn uitzetting tegenwerkte tijdens de bewaring ( nog een uitspraak hierover)

 ECLI:NL:RVS:2013:1022

Instantie Raad van State

Datum uitspraak 30-08-2013

Datum publicatie 04-09-2013

Zaaknummer 201306448/1/V3

Rechtsgebieden Vreemdelingenrecht

Bijzondere kenmerken Hoger beroep

 

 

4. De in de enige grief opgeworpen rechtsvraag over de matiging met 50 procent van de hiervoor bedoelde schadevergoeding heeft de Afdeling beantwoord in de door de staatssecretaris genoemde uitspraak van 19 juni 2013 in zaak nr. 201211655/1/V3.
4.1. In hoger beroep is niet in geschil dat de vreemdeling zich gedurende de bewaring niet actief en volledig heeft ingespannen om zijn vertrek uit Nederland te bewerkstelligen. Zo is niet in geschil dat de vreemdeling tegenstrijdige verklaringen over zijn paspoort heeft afgelegd, hij tijdens een presentatie op 23 maart 2011 bij de diplomatieke vertegenwoordiging van India hier te lande heeft verklaard niet te willen terugkeren en bij die gelegenheid niet zijn volledige adresgegevens in India heeft verstrekt. Ten slotte is niet in geschil dat de vreemdeling in een op 14 april 2011 aan die vertegenwoordiging verzonden brief ter verkrijging van een laissez passer heeft nagelaten concrete, verifieerbare informatie op te nemen op grond waarvan zijn identiteit kon worden vastgesteld.
Gelet hierop heeft de vreemdeling gedurende de bewaring zowel in woord als gedrag volhard in de weigering mee te werken aan zijn terugkeer. Uit overweging 4.7. van voormelde uitspraak van de Afdeling van 19 juni 2013 volgt dat de rechtbank om die reden ten onrechte heeft overwogen dat geen aanleiding bestaat de schadevergoeding te matigen. Een matiging met 50 procent, zoals de staatssecretaris heeft verzocht, is op haar plaats.
De enige grief slaagt.
5. Het hoger beroep is kennelijk gegrond. De aangevallen uitspraak dient te worden vernietigd voor zover de rechtbank daarbij de staatssecretaris heeft veroordeeld om aan de vreemdeling een vergoeding van € 15.940,00 te betalen. Doende hetgeen de rechtbank zou behoren te doen, zal de Afdeling met inachtneming van hetgeen onder 3. en 4.1. is overwogen, de staatssecretaris veroordelen om aan de vreemdeling na te melden vergoeding te betalen over de periode van 5 maart 2011, de dag waarop de maatregel van bewaring is opgelegd, tot 19 september 2011, de dag waarop die maatregel is opgeheven.
 Bron: http://deeplink.rechtspraak.nl/uitspraak?id=ECLI:NL:RVS:2013:1022

In verband met geldwolven die denken geld te kunnen claimen op krantenartikelen die op een blog als deze worden geplaatst maar na meestal een dag voor de krantenlezers aan leeswaardigheid hebben ingeboet terwijl wij vreemdelingenrecht specialisten ze soms wel nog jaren gebruiken om er een kopie van te maken voor een zaak ga ik over tot het plaatsen van alleen het eerste stukje. Ja ik weet het: de kans dat u doorklikt is geringer dan wanneer het hele artikel hier staat en een kopie van het orgineel maken handig kan zijn voor uw zaak. Wilt u zelf wat overnemen van dit weblog. Dat mag. Zet er alleen even een link bij naar het desbetreffende artikel zodat mensen niet alleen dat wat u knipt en plakt kunnen lezen maar dat ook kunnen doen in de context.

Bussen die met reclame rondrijden dat illegalen moeten opkrassen en ministers die vinden dat een bedrijf fout is als het buitenlanders aanneemt.

llegaal hier? Ga dan naar huis of loop kans te worden opgepakt. Deze slogan staat op bussen die door London rijden. 

Vans have driven around the London boroughs of Hounslow, Barking and Dagenham, Ealing, Barnet, Brent and Redbridge carrying billboards as part of a week-long, £10,000 pilot that is meant to tackle illegal immigration.
The billboards showed residents how many illegal migrants had recently been arrested in their local area and carried a text number for overstayers to use to arrange their return home.
The posters read: "In the UK illegally? Go home or face arrest. Text HOME to 78070 for free advice, and help with travel documents. We can help you to return home voluntarily without fear of arrest or detention." If deemed successful, the vans could be rolled out across the country, the Home Office said.

Lees het hele artikel: Anger at 'go home' message to illegal migrants Lib Dem ministers to call for ads branded 'nasty' by Ukip leader Nigel Farage to be withdrawn hier: http://www.guardian.co.uk/uk-news/2013/jul/25/coalition-row-adverts-illegal-immigrants?CMP=twt_gu&commentpage=2&goback=.gde_1624427_member_261101331

En een ander artikel er over hier: http://www.express.co.uk/news/uk/417594/Nigel-Farage-slams-nasty-Big-Brother-illegal-immigration-campaign-billboards
en hier:  http://www.guardian.co.uk/uk-news/2013/jul/25/immigration-adverts-fear-victimisation


Tourist visa hurdles cost UK millions

London's West End lost nearly 200 million euros ($264 million) in retail revenue last year due to tough visa requirements keeping Chinese tourists away, a report by tax-free shopping facilitator Global Blue said on Wednesday.
http://www.reuters.com/article/2013/07/24/britain-visarestrictions-idUSL6N0FT2LU20130724


Companies have a 'duty' to employ British workers, MP claims

Companies have a “duty” to employ British workers rather than immigrants, a Conservative MP has claimed.
 http://www.telegraph.co.uk/news/uknews/immigration/10203573/Companies-have-a-duty-to-employ-British-workers-MP-claims.html


In verband met geldwolven die denken geld te kunnen claimen op krantenartikelen die op een blog als deze worden geplaatst maar na meestal een dag voor de krantenlezers aan leeswaardigheid hebben ingeboet terwijl wij vreemdelingenrecht specialisten ze soms wel nog jaren gebruiken om er een kopie van te maken voor een zaak ga ik over tot het plaatsen van alleen het eerste stukje. Ja ik weet het: de kans dat u doorklikt is geringer dan wanneer het hele artikel hier staat en een kopie van het orgineel maken handig kan zijn voor uw zaak. Wilt u zelf wat overnemen van dit weblog. Dat mag. Zet er alleen even een link bij naar het desbetreffende artikel zodat mensen niet alleen dat wat u knipt en plakt kunnen lezen maar dat ook kunnen doen in de context.

Bewoners Vluchtkerk pakken hun biezen

De uitgeprocedeerde asielzoekers die de afgelopen maanden onderdak hadden gevonden in de Vluchtkerk in Amsterdam zijn vrijdagochtend druk bezig om hun spullen in te pakken. De groep moet uiterlijk 18.00 uur de St. Jozefkerk in West verlaten. De eerste groep vertrekt om 14.00 uur. 

Lees verder in het Reformatorisch Dagblad hier: http://www.refdag.nl/nieuws/binnenland/bewoners_vluchtkerk_pakken_hun_biezen_1_742706

--------------------------
Law blog
Klik op +1 als u dit een interessant artikel vindt en Google zal het dan beter zichtbaar maken in de zoekresultaten.

Tweet

In verband met geldwolven die denken geld te kunnen claimen op krantenartikelen die op een blog als deze worden geplaatst maar na meestal een dag voor de krantenlezers aan leeswaardigheid hebben ingeboet terwijl wij vreemdelingenrecht specialisten ze soms wel nog jaren gebruiken om er een kopie van te maken voor een zaak ga ik over tot het plaatsen van alleen het eerste stukje. Ja ik weet het: de kans dat u doorklikt is geringer dan wanneer het hele artikel hier staat en een kopie van het orgineel maken handig kan zijn voor uw zaak. Wilt u zelf wat overnemen van dit weblog. Dat mag. Zet er alleen even een link bij naar het desbetreffende artikel zodat mensen niet alleen dat wat u knipt en plakt kunnen lezen maar dat ook kunnen doen in de context.

De Mauro-affaire van Samsom

De strafbaarstelling van illegaliteit dreigt voor de PvdA hetzelfde te gaan betekenen als de Mauro-affaire eerder voor het CDA.

Door Max van Weezel

‘Ik had het mijn opvolgers zo gegund dat de Wiardi Beckman Stichting nu eens al het creatieve talent in onze partij zou weten te bundelen om onze ministers en Kamerleden (..) te steunen en de eigen achterban de hand te reiken bij het begrijpen van de dilemma’s waar we vandaag de dag in de praktische politiek voor staan,’ verzuchtte oud-PvdA-leider Wouter Bos in het blad Socialisme & Democratie.

Lees verder in VN hier: https://www.vn.nl/Archief/Politiek/Artikel-Politiek/De-Mauroaffaire-van-Samsom.htm

 --------------------------
Law blog
Klik op +1 als u dit een interessant artikel vindt en Google zal het dan beter zichtbaar maken in de zoekresultaten.

Tweet

In verband met geldwolven die denken geld te kunnen claimen op krantenartikelen die op een blog als deze worden geplaatst maar na meestal een dag voor de krantenlezers aan leeswaardigheid hebben ingeboet terwijl wij vreemdelingenrecht specialisten ze soms wel nog jaren gebruiken om er een kopie van te maken voor een zaak ga ik over tot het plaatsen van alleen het eerste stukje. Ja ik weet het: de kans dat u doorklikt is geringer dan wanneer het hele artikel hier staat en een kopie van het orgineel maken handig kan zijn voor uw zaak. Wilt u zelf wat overnemen van dit weblog. Dat mag. Zet er alleen even een link bij naar het desbetreffende artikel zodat mensen niet alleen dat wat u knipt en plakt kunnen lezen maar dat ook kunnen doen in de context.